Groot Zandbrink, vee-evacuatie

De koeien van de drie boerderijen van de Kruijvesteeg, alsmede die van Groot, Klein en Nieuw Zandbrink, maar ook van de boerderijen uit Asschat, Snorrenhoef, Duurkoop, De Mheent, kortom het hele gebied tussen het Valleikaal en Achterveld, moesten die dag, 10 mei 1940, verzameld worden bij boerderij Groot Zandbrink. Laat in de middag, om 18.00 […]

De koeien van de drie boerderijen van de Kruijvesteeg, alsmede die van Groot, Klein en Nieuw Zandbrink, maar ook van de boerderijen uit Asschat, Snorrenhoef, Duurkoop, De Mheent, kortom het hele gebied tussen het Valleikaal en Achterveld, moesten die dag, 10 mei 1940, verzameld worden bij boerderij Groot Zandbrink. Laat in de middag, om 18.00 uur, vertrokken ze. De drijvers waren te voet of zaten te paard. De meeste ruiters voerden nog een paard mee aan de hand om zoveel mogelijk paarden in veiligheid te brengen. Want behalve koeien zouden ook paarden verscheept mogen worden naar veiliger oorden. Het vee zou via Scherpenzeel naar Wijk bij Duurstede gebracht en daarna verscheept worden. Jan de Kruijf zat op een paard en had inderdaad een extra paard mee, maar zijn broer Erris (1923) moest lopen, want hij was nog te jong om gezeten op een paard koeien te drijven.

De hele stoet ging de Moorsterweg in, toen nog een rul zandpad met aan weerszijden bossen. Vanaf het begin ging het mis. De koeien liepen meteen het bos in.
Erris heeft zich ‘te barsten gelopen' om die koeien er weer bij te halen, maar na verloop van tijd lukte dat niet meer en hebben ze de koeien moeten laten gaan. Hij herinnert zich deze avond als ‘de zwaarste avond van zijn leven'. Als zestienjarige heeft hij wat afgerend om de koeien bij de kudde te houden. Op de uitritten van boerderijen en bij zijwegen was het makkelijk, daar kon iemand gaan staan, waardoor de koeien dan wel op het juiste pad bleven lopen, maar onderweg waren er bossen waar ze makkelijk konden ontsnappen en dat deden ze continu. Ze waren niet te houden. Veel koedrijvers hielden het daarom voor gezien, ze waren doodop van het rennen en gaven het op. Dat ze de kudde niet bij elkaar konden houden werkte natuurlijk ook demotiverend. Ongeveer de helft van de drijvers die te voet mee waren – dat moeten er een stuk of acht tot twaalf zijn geweest – zijn onderweg gestopt en teruggegaan. Erris ging door. Eenmaal bij Scherpenzeel aangekomen waren er van de ongeveer drie- of vierhonderd koeien waarmee ze waren vertrokken, nog maar negen over.

Meer informatie over deze activiteit​

Startpunt: Kruising Asschatterweg - Postweg in Leusden
Meer informatie
www.ceescoenen.nl
linkedin facebook pinterest youtube rss twitter instagram facebook-blank rss-blank linkedin-blank pinterest youtube twitter instagram